’Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
ΜΕ Τ’ ΑΣΤΡΑ’’
Irina Kovaleva (Ρωσσίδα καθ. Παν. Μόσχας)
Είναι παραποίηση της αλήθειας και αποτελεί επικίνδυνη προπαγάνδα η διάδοση της άποψης ότι υπάρχουν αρχαίες και νέες ελληνικές λέξεις.
Η Ελληνική γλώσσα είναι μια, ενιαία και αδιαίρετη χρονικά, ατόφια και πανάρχαιη, διαχρονική και εσαεί εξελισσόμενη!
Ομιλούμε τη γλώσσα στην οποία έγραψε ο Όμηρος ακατάπαυστα για τέσσερις τουλάχιστον χιλιάδες χρόνια. Προστέθηκαν στη γλώσσα μας ελάχιστες λέξεις από τότε.
Γιατί δεν το γνωρίζουμε; Γιατί προφανώς το σχολείο δεν έκανε καλά τη δουλειά του και γιατί, φαίνεται, κάποιοι δεν επιθυμούν οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουμε το βάθος των ριζών μας, όπως περίτρανα αποδεικνύεται από τη γλώσσα μας.
Πολύ μεγάλος αριθμός λέξεων που δημιουργήθηκαν και υιοθετήθηκαν, αποτελούν σύνθετες και παράγωγες λέξεις της ίδιας γλώσσας, της αρχαίας Ελληνικής.
Απλώς δεν έχουμε μάθει να ετυμολογούμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε, τις προφέρουμε μηχανικά, στερώντας έτσι και τη δυνατότητα στον εγκέφαλό μας να κάνει νέες συνάψεις, άρα να γίνουμε πιο έξυπνοι.
Παραδείγματα:
Από τη λέξη χειρ (=χέρι) έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.
Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.
Από τη λέξη ναυς ( πλοίο) έχομε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.
Από τη λέξη πέδον ( έδαφος) έχουμε: δάπεδον, έμπεδον στρατόπεδον, πεδιάδα, οικόπεδον, κ.τ.λ.
Από το επίρρημα τήλε (=μακριά) χρησιμοποιούμε τις λέξεις: τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεβόας, τηλεπάθεια, τηλεπαρουσιαστής, τηλεομοιότυπο κ.τ.λ.
Από τη λέξη λόγος προέρχονται οι λέξεις: πρόλογος, επίλογος, διάλογος, μονόλογος, παράλογος, κατάλογος, υπόλογος, ωρολόγιο, μηνολόγιο, ημερολόγιο κ.τ.λ.
Από τη λέξη φρην (λογική) προέρχονται: το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο φρενήρης, ο άφρων, φρόνηση, φρένα κ.τ.λ.
Οι σύνθετες και παράγωγες λέξεις που χρησιμοποιούμε στον λόγο μας σήμερα έχουν κατά 99% ομηρική και γενικότερα αρχαία προέλευση.
Έτσι, δεν μπορούμε να πούμε τον υδραυλικό (ύδωρ + αυλός) νερο-αυλικό,
Ούτε τις ωοθήκες (ωόν + θέτω < θήκη) αυγο-θήκες,
Ούτε το παράθυρο (παρά + θύρα) παρά-πορτο,
Ούτε τον θηροφύλακα (θήρα + φύλαξ) κυνηγο-φύλακα,
Ούτε τον οφθαλμίατρο (οφθαλμός + ιατρός) ματο-γιατρό,
Ούτε τον υποδηματοποιό (υπόδημα + ποιώ) παπουτσο-ποιό,
Ούτε τον ανθρακορύχο (άνθραξ + ορυχείο) καρβουνο-ρύχο,
Ούτε το οροπέδιο (όρος + πέδον) βουνο-πέδιο,
Ούτε τον προικοθήρα (προίκα + θήρα = κυνήγι) προικο-κυνηγό,
Ούτε φυσικά τον ωτορινολαρυγγολόγο που σχετίζεται ετυμολογικά με τις λέξεις ούς ( ώτο) + ρίνα + λάρυγγας, αυτό-μιτο-λαρυγγο-λόγο…
Συμπέρασμα:
«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα»! Γιώργος Σεφέρης
‘’Από όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα, η Ελληνική γλώσσα είναι το καταπληκτικότερο’’. Marriane McDonald (η πρωτεργάτις του TLG)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου